مرده بدم زنده شدم گريه بدم خنده شدمديده سير است مرا جان دلير است مراگفت که ديوانه نه​اي لايق اين خانه نه​ايگفت که سرمست نه​اي رو که از اين دست نه​ايگفت که تو کشته نه​اي در طرب آغشته نه​ايگفت که تو زيرککي مست خيالي و شکيگفت که تو شمع شدي قبله اين جمع شديگفت که شيخي و سري پيش رو و راهبريگفت که با بال و پري من پر و بالت ندهمگفت مرا دولت نو راه مرو رنجه مشوگفت مرا عشق کهن از بر ما نقل مکنچشمه خورشيد تويي سايه گه بيد منمتابش جان يافت دلم وا شد و بشکافت دلمصورت جان وقت سحر لاف همي​زد ز بطرشکر کند کاغذ تو از شکر بي​حد توشکر کند خاک دژم از فلک و چرخ به خمشکر کند چرخ فلک از ملک و ملک و ملکشکر کند عارف حق کز همه برديم سبقزهره بدم ماه شدم چرخ دو صد تاه شدماز توام اي شهره قمر در من و در خود بنگرباش چو شطرنج روان خامش و خود جمله زبان

 دولت عشق آمد و من دولت پاينده شدمزهره شير است مرا زهره تابنده شدمرفتم ديوانه شدم سلسله بندنده شدمرفتم و سرمست شدم وز طرب آکنده شدمپيش رخ زنده کنش کشته و افکنده شدمگول شدم هول شدم وز همه برکنده شدمجمع نيم شمع نيم دود پراکنده شدمشيخ نيم پيش نيم امر تو را بنده شدمدر هوس بال و پرش بي​پر و پرکنده شدمزانک من از لطف و کرم سوي تو آينده شدمگفتم آري نکنم ساکن و باشنده شدمچونک زدي بر سر من پست و گدازنده شدماطلس نو بافت دلم دشمن اين ژنده شدمبنده و خربنده بدم شاه و خداونده شدمکآمد او در بر من با وي ماننده شدمکز نظر وگردش او نورپذيرنده شدمکز کرم و بخشش او روشن بخشنده شدمبر زبر هفت طبق اختر رخشنده شدميوسف بودم ز کنون يوسف زاينده شدمکز اثر خنده تو گلشن خندنده شدمکز رخ آن شاه جهان فرخ و فرخنده شدم